miércoles, 23 de julio de 2008

ÉRASE UNA VEZ

.
Érase una vez en un pequeño rincón del mundo, una niña de cabellos oscuros y ojos dorados que vivía en una hoja en blanco.

Érase una tinta desbordada por un puño con mente, un arte con inspiración que vió arder la imaginación en un grave incendio.

Érase una vez un sentimiento que se escondía en una caja pequeñita donde no se podía ni respirar, que se abría cuando el mundo quería sentir el amor puro, pero que nadie alimentaba, vivía en su propio yo.
Llegó el día en el que se comió entero a sí mismo y cuando fueron a visitarlo en su pequeña caja, para buscar amor porque el mundo se odiaba, porque ya no existía la paz ni las sonrisas, porque ya no habían sueños ni caricias, no encontraron nada.La caja estaba vacía, no quedaba ni aire que consumir, porque había muerto abandonado y solo, olvidado porque era demasiado grande para el mundo.
Entonces todo cayó en una gran pena, se marchó el sol, se hizo la lluvia, nadie entendía porque lo habían abandonado dentro de una caja oscura, cerrada y triste; no comprendían el gratuito mal ni la ignorancia, nadie se lo podía creer, hasta que lo perdieron para siempre y nada volvió a ser igual.
Murió sólo en una caja, desamparado y ciego, y el mundo se convirtió en eso.

Porque nunca se aprecia lo que se tiene, aun no siendo mucho; aunque no exista el para siempre, de usarlo demasiado, lo hemos destruido, y a veces, por no usarlo, se ha deteriorado.

Érase una vez una caja vacía que quería llenarse con cosas buenas...

La vida es como una libro, un libro es como una caja, la caja tiene seis lados, ¿cómo sabes lo que hay dentro?¿cómo sabes dónde mirar?

Érase una niña hermosa que vivía una caja preciosa a la que todo el mundo quería...


Ms

1 comentario:

Anónimo dijo...

hola guapi, doncs la veritat q despres de molt llegir, nomes dirte q es interesant el q dius, i les fotos son genials, ara nomes em falta poder sentir la teva veueta cantant, quan podre????